Aller au contenuMarta hield het medische dossier stevig tegen haar borst. Haar stem was rustig, maar de woorden kwamen hard aan.
« Vanaf vandaag blijft Alba nooit meer alleen met Rosario. »
Er viel een ijzige stilte.
Álvaro keek haar ongelovig aan.
« Ben je gek geworden? Dat is mijn moeder! »
« Nee, » antwoordde Marta. « Ik ben eindelijk wakker geworden. »
Rosario zette een stap naar voren en probeerde het dossier uit Marta’s handen te trekken, maar Marta deed een stap achteruit.
« Je hebt geen enkel recht om mij zo te behandelen, » zei Rosario met een trillende stem.
« Dat recht heb jij jaren geleden al verloren. »
Alba keek angstig van de ene volwassene naar de andere.
« Mama… »
Marta knielde onmiddellijk neer.
« Maak je geen zorgen, lieverd. Niemand zal je nog pijn doen. »
Rosario lachte spottend.
« Wat een toneel. »
Marta keek haar recht aan.
« De kinderarts heeft bevestigd wat Alba mij maandenlang probeerde te vertellen. »
Álvaro fronste zijn wenkbrauwen.
« Waar heb je het over? »
« Elke keer dat ik moest werken en jij je moeder op Alba liet passen, kwam onze dochter huilend thuis. Ze durfde niets te zeggen omdat haar was verteld dat niemand haar zou geloven………….