Toen de onbekende vrouw was verdwenen, bleef ik verstijfd staan met de envelop in mijn hand. Alles om mij heen leek stil te vallen. De stemmen van de aanwezigen, het geluid van de wind en zelfs het zachte tikken van de regen verdwenen naar de achtergrond. Er was alleen nog die ene vraag die al jaren in mijn hoofd leefde: waarom had Cara mij destijds verlaten?

Pas uren later, toen iedereen weg was en ik alleen in mijn huis zat, durfde ik de envelop te openen.

Binnenin zat een brief, geschreven in Cara’s herkenbare handschrift. Daarnaast lag een oude foto van ons samen op de universiteit. Achter op de foto stond geschreven: « Mijn enige echte thuis………….

Lees verder op de volgende pagina.