Patricia wilde iets zeggen, maar Daniel liet haar niet uitpraten.
“Dus ik heb voor jou ook iets meegenomen.”
Hij wees naar de brief.
“Daarin staat een lijst met dingen waar jij misschien eens aan kunt werken. Niet aan je lichaam. Aan je gedrag.”
De kamer werd muisstil.
Ik voelde mijn ogen prikken.
Patricia keek opnieuw naar het papier.
“Je doet alsof ik iets verschrikkelijks heb gedaan,” zei ze zacht.
“Dat heb je ook,” antwoordde Daniel. “Misschien niet omdat je een spiegel gaf, maar omdat je mijn vrouw op haar kwetsbaarste moment het gevoel gaf dat ze niet goed genoeg was.”
Hij liep naar me toe en pakte mijn hand.
“Zij heeft drie kinderen op de wereld gezet. Drie. En ze hoeft zich tegenover niemand te verontschuldigen voor hoe haar lichaam er drie weken later uitziet.”
Patricia keek naar mij.
Voor het eerst zag ik geen zelfverzekerde glimlach op haar gezicht.
Alleen schaamte.
“Ik… ik bedoelde het niet zo,” fluisterde ze.
“Maar zo kwam het wel over,” zei ik.
Ze keek naar haar zoon.
“Wat stond er precies in die brief?”
Daniel zuchtte.
“Dat je de volgende keer eerst moet nadenken voordat je iemand advies geeft over zijn lichaam.”
Patricia slikte.
Daarna legde ze de brief voorzichtig op tafel.
“Ik heb een fout gemaakt.”
Ik had verwacht dat ik boos zou blijven.
Maar opeens voelde ik vooral opluchting.
Daniel sloeg zijn arm om me heen.
“En dat spiegel?” vroeg hij.
Ik keek ernaar.
Een paar minuten geleden voelde het alsof dat ding me veroordeelde.
Nu liep ik ernaartoe.
Ik keek naar mijn spiegelbeeld.
Mijn haar zat rommelig. Mijn gezicht was moe. Mijn buik was nog zacht en mijn kleding zat nergens echt goed………

Lees verder op de volgende pagina.