Mijn man bleef een paar seconden bij de ingang staan.

Niemand zei iets.

Toen liep hij langzaam naar me toe.

Zijn blik gleed over mijn natte haar, mijn zwarte jurk en de rode plekken op mijn schouders.

Hij hoefde niets te vragen.

Hij wist genoeg.

Hij had de foto’s van de beveiligingscamera’s al gezien.

Hij kwam naast me staan, legde voorzichtig zijn hand op mijn rug en zei zacht:

‘Ben je gewond?’

Ik schudde mijn hoofd.

‘Alleen mijn trots.’

Hij keek naar mijn vader.

‘Dat kan ik helaas niet voor je terugbrengen.’

Mijn vader werd bleek…………

Lees verder op de volgende pagina.