Aller au contenuDaniel kon mij niet aankijken.
Vanessa daarentegen bleef strijdlustig.
« Je probeert ons bang te maken. »
Ruth opende haar aktetas en haalde nog een map tevoorschijn.
« Dit bevat kopieën van de camerabeelden, bankgegevens en een onafhankelijk financieel onderzoek. Mijn cliënte heeft ervoor gekozen deze zaak eerst minnelijk op te lossen. Dat is een kans, geen verplichting. »
Vanessa’s zelfverzekerde glimlach verdween langzaam.
Op dat moment arriveerden de eerste familieleden.
Mijn zus, twee neven en enkele vrienden stapten binnen met bloemen en schalen vol hapjes. Ze keken verbaasd naar de onbekende beveiligingsmedewerker in de hal.
« Is alles in orde? » vroeg mijn zus.
Ik glimlachte vriendelijk.
« Ja. Alleen is het diner verplaatst naar het Harbor Hotel. Iedereen heeft inmiddels een bericht ontvangen. »
De meesten knikten begrijpend. Niemand stelde lastige vragen.
Vanessa probeerde de situatie te redden.
« Er is gewoon een klein misverstand. »
Mijn zus keek naar de papieren op tafel en daarna naar mij.
« Als mijn zus zegt dat het tijd is om ergens een punt achter te zetten, dan heeft ze daar vast een goede reden voor. »
Niemand discussieerde verder.
Binnen een kwartier was het huis vrijwel leeg.
De beveiligingsmedewerker begeleidde Daniel en Vanessa naar hun gedeelte van de woning zodat zij persoonlijke spullen konden verzamelen. De sloten van de hoofdingang zouden dezelfde avond nog worden vervangen……………