Hannah keek nog één keer naar de kerk. De bloemen, de gasten en de fluisterende stemmen voelden ineens heel ver weg. Zonder nog iets te zeggen knikte ze langzaam.

Thomas glimlachte niet uit overwinning, maar uit medeleven.

« Je hoeft vandaag niets te beloven, » zei hij rustig. « Kom alleen mee als je een veilige plek nodig hebt. »

Dat ene zinnetje gaf Hannah meer rust dan alle mooie woorden die Bradley haar ooit had verteld.

Diezelfde middag reed ze met Thomas naar zijn eenvoudige boerderij aan de rand van Oakridge. Het huis was oud, maar netjes onderhouden. De zeven kinderen stonden nieuwsgierig op de veranda. De oudste dochter, Emily, stapte als eerste naar voren………

Lees verder op de volgende pagina.