Ik wilde het bedrag eigenlijk niet noemen, maar Melissa pakte de papieren al vast.

“Negentien duizend vierhonderd dollar?!” riep ze. “Ben je gek geworden?”

Opa keek direct ongemakkelijk. Precies daarom had ik het bedrag liever verzwegen.

Maar oma glimlachte door haar tranen heen. “Het is te veel,” zei ze zacht. “Maar het is het mooiste cadeau dat iemand ons ooit heeft gegeven.”

Die avond dacht ik dat alles eindelijk goed zat.

Ik had het mis.

Twee dagen voor vertrek kwam ik langs bij mijn grootouders om hen te helpen met de koffers. Oma had zelfs nieuwe sandalen gekocht. Ze stonden nog in de doos naast de bank.

Maar zodra ik binnenkwam voelde ik dat er iets verkeerd was.

Mijn moeder zat aan tafel met een kop koffie alsof ze eigenaar van het huis was. Melissa scrolllde lachend op haar telefoon.

“Goed dat je er bent,” zei mijn moeder luchtig. “We wilden je nog bellen.”

Mijn maag draaide zich om.

“Waar zijn oma en opa?”

“In de slaapkamer,” zei ze. “Rustig aan het inpakken.”

Melissa grijnsde. “Nou ja… niet echt meer.”

Ik keek haar aan. “Wat bedoel je?”

Mijn moeder zette haar kopje neer alsof ze iets heel normaals ging uitleggen.

“We hebben besloten dat wij gaan.”

Ik lachte kort omdat ik dacht dat het een slechte grap was.

Niemand anders lachte.

“Sorry, wat?”

“Je grootouders zijn te oud voor zo’n reis,” zei mijn moeder. “Al dat vliegen, die drukte… stel dat er iets gebeurt?”

“Dus jullie gaan in hun plaats?” vroeg ik langzaam………..

Lees verder op de volgende pagina.