Aller au contenu“De juridische afdeling van mijn bedrijf.”
Zijn gezicht verloor opnieuw kleur.
Want plotseling begreep hij iets verschrikkelijks.
Dit ging niet alleen over overspel.
Zes maanden eerder had Elena’s vader haar onverwacht benoemd tot mede-eigenaar van Hartwell Construction — het familiebedrijf waar zij operationeel directeur was.
Mateo wist dat ze een goede functie had.
Wat hij niet wist, was dat Elena kort daarvoor een aanzienlijk deel van het bedrijf had geërfd.
Een bedrijf dat miljoenen waard was.
En nog belangrijker:
Een bedrijf dat momenteel onderhandelde over een gigantisch logistiek contract.
Met Mateo’s werkgever.
Hetzelfde contract waarvoor Mateo wekenlang “zakenreizen” had gemaakt.
Dezelfde vertrouwelijke onderhandelingen waarbij Sofia aanwezig hoorde te zijn als administratieve assistente.
Elena had nooit haar zakelijke positie gebruikt binnen hun huwelijk.
Ze geloofde in scheiding tussen werk en privé.
Maar op het moment dat ze haar man met zijn secretaresse zag…
Vielen ineens allerlei puzzelstukken op hun plaats.
De vreemde vragen thuis.
Mateo’s plotselinge interesse in vertrouwelijke projecten.
De manier waarop hij subtiel probeerde informatie los te krijgen over leveranciers en biedingen.
Zelfs Sofia’s aanwezigheid op specifieke bedrijfsevenementen.
Elena voelde misselijkheid opkomen.
Niet alleen had haar man haar bedrogen.
Hij had mogelijk ook haar vertrouwen professioneel misbruikt.
“Wat heb je gedaan?” vroeg Mateo plotseling zacht.
Nu zat er echte angst in zijn stem.
Elena stopte haar telefoon terug in haar tas.
“Ik heb gemeld dat er mogelijk sprake is van een belangenconflict en schending van vertrouwelijkheid.”
Sofia verstijfde volledig.
Mateo keek alsof iemand hem in de maag had geslagen.
“Elena, luister naar me—”
“Nee,” zei ze rustig. “Jij gaat luisteren.”
De hele cabine leek stil te worden.
“Ik heb jarenlang achter jou gestaan,” vervolgde ze. “Toen je promoties misliepen. Toen je van baan wisselde. Toen jij zei dat je ‘voor ons’ werkte terwijl ik praktisch alleen leefde.”
Mateo probeerde dichterbij te komen.
“Elena…”
“En ondertussen zat je hier.” Haar stem bleef beheerst. “Liegend in mijn gezicht terwijl je met een collega door het land vloog alsof jullie een gelukkig stel waren…………..