Aller au contenu« De bezorging kost bijna 280 dollar. »
Ik glimlachte.
En legde mijn telefoon weer neer.
Twee uur later kwam ik thuis.
De voordeur ging open nog voordat ik mijn sleutels uit mijn tas had gehaald.
Diego stond daar.
Hij zag eruit alsof hij een volledige werkweek in één middag had meegemaakt.
Zijn haar zat door elkaar.
Zijn shirt had een vetvlek.
En ergens op zijn schouder zat iets wat verdacht veel leek op barbecuesaus.
Ik keek hem aan.
Hij keek mij aan.
“Hoe was je dag?” vroeg ik vriendelijk.
Hij staarde me een paar seconden aan.
Toen zei hij:
“Ze hebben voor 312 dollar besteld.”
Ik knipperde langzaam.
“Zo.”
“En mijn moeder vond het eten slecht.”
Ik legde mijn tas neer.
“Oei.”
“En Raul zei dat hij volgende keer thuis blijft als hij zelf moet betalen.”
“Wat jammer.”
Hij kneep zijn ogen samen.
Je kon bijna zien hoe de puzzelstukjes in zijn hoofd eindelijk begonnen te bewegen.
Hij keek naar de keuken.
Naar de schone aanrechten.
Naar de lege oven.
Naar mij.
“Doe jij dit expres?”
Ik trok een wenkbrauw op.
“Wat precies?”
“Dit hele… ding………..