Aller au contenu« Wil je mij uitleggen waarom deze foto’s verborgen moesten blijven? »
Derek verbleekte.
Victoria probeerde overeind te komen.
« Dat… dat zijn privézaken. »
Arthur antwoordde rustig:
« Dat zullen we aan Lucy overlaten. »
Hij liep naar de schuifdeur en gaf de envelop aan zijn dochter.
Met trillende handen bekeek Lucy de inhoud.
De foto’s toonden verschillende beschadigingen in huis: een kapotte spiegel, een omgevallen stoel en een gebroken vaas. Achterop iedere foto stond een datum en een korte beschrijving. Daarnaast zat een briefje waarop Victoria had geschreven dat ruzies nooit met geweld mochten worden opgelost en dat haar zoon professionele hulp nodig had.
Lucy keek verbaasd op.
« U wist het dus al? »
Victoria liet haar hoofd zakken.
« Ik wist dat er problemen waren, » fluisterde ze. « Ik hoopte steeds dat het beter zou worden. »
Lucy voelde geen woede meer, alleen teleurstelling.
« U had iets kunnen doen. »
Victoria begon zacht te huilen.
« Ik was bang mijn zoon kwijt te raken. »
Arthur zuchtte diep.
« Door te zwijgen bent u bijna uw schoondochter kwijtgeraakt. »
Niemand sprak nog.
Een van Dereks vrienden zette zijn glas neer.
« Ik denk dat wij beter kunnen gaan. »
De andere gasten knikten instemmend. Eén voor één verlieten zij zwijgend het huis. De verjaardagsmuziek speelde nog steeds zacht op de achtergrond, maar niemand lette er meer op.
Toen de voordeur dichtviel, bleef alleen de familie achter.
Derek verbrak als eerste de stilte.
« Dit wordt allemaal overdreven. »
Lucy keek hem voor het eerst die avond recht aan.
« Nee. »
Meer zei ze niet.
Dat ene woord was voldoende…..