De regen begon harder te vallen toen ik het huis van mijn ouders verliet.

Naperville lag grijs en nat onder de straatlampen terwijl ik naar mijn oude Honda liep met mijn sleutels stevig in mijn hand geklemd. Achter mij zag ik nog één keer beweging door het woonkamerraam.

Mijn moeder huilde.

Mijn vader liep rusteloos heen en weer.

En Courtney?

Courtney stond gewoon met haar armen over elkaar voor het raam alsof ik degene was die iets kapot had gemaakt.

Alsof ík de verrader was.

Ik stapte in de auto, sloot de deur en bleef een paar seconden stil zitten terwijl de ruitenwissers langzaam heen en weer gingen.

Toen pakte ik mijn telefoon.

Niet om te huilen.

Niet om iemand te bellen.

Maar om mapjes te openen.

Bewijs.

Screenshots.

Banklogs.

Back-ups.

Want wat niemand in dat huis wist, was dat ik al weken iets voelde verschuiven.

Niet logisch. Niet concreet. Gewoon… verkeerd.

Courtney had plotseling dure diners gepost. Designerlaarzen. “Manifesting abundance”-berichten terwijl ze drie maanden eerder nog geld vroeg voor benzine.

En mijn moeder had ineens vreemde vragen gesteld.

“Hoeveel staat er eigenlijk nog op die startuprekening?”

“Heb jij een financieel adviseur?”

“Kunnen wij erbij als er iets met je gebeurt?”

Te geïnteresseerd.

Te laat.

Dus drie weken vóór die avond had ik het grootste deel van mijn geld verplaatst.

Legaal. Stil. Onaangekondigd.

Negentigduizend dollar stond allang veilig in een andere zakelijke rekening onder Fintra Labs LLC.

De rekening die zij leegroofden?

Een lokaasrekening……………

Lees verder op de volgende pagina.