Aller au contenuDiezelfde avond stond Daniel nog steeds in de lege ziekenhuiskamer.
De verpleegster keek hem aan.
‘Meneer, als u wilt weten waar uw vrouw en dochters zijn, moet u misschien eerst begrijpen waarom ze hier niet meer op u hebben gewacht.’
Daniel slikte.
‘Wat bedoelt u?’
De verpleegster antwoordde niet.
Ze liep weg.
Op het nachtkastje lag een klein wit kaartje.
Daniel pakte het op.
Er stond maar één zin op:
“Ze heeft eindelijk begrepen dat blijven niet hetzelfde is als liefhebben.”
Zijn handen begonnen te trillen.
Hij belde Rachel.
Het nummer was nog steeds actief.
Maar dit keer ging het niet naar voicemail………………..