Daniel bleef voor de deur staan.

Zijn blik ging van mij naar de verzegelde envelop.

“Geef die aan mij.”

Ik schudde mijn hoofd.

“Waarom?”

“Omdat je niet weet wat je doet.”

Ik keek naar Noah, die nog steeds door de verpleegkundigen werd onderzocht.

“Ik weet precies wat ik doe.”

Daniel zette een stap naar voren.

“Je bent bang en uitgeput.”

“Dat ben ik inderdaad.”

“Dan moeten we hier later over praten.”

“Dat doen we niet meer op jouw voorwaarden.”

Hij zweeg…………………..

Lees verder op de volgende pagina.