Ik las verder.

“Mama, ik ben niet ontvoerd zoals iedereen dacht.”

Mijn ogen vulden zich met tranen.

“Ik ben meegenomen omdat iemand wilde dat jullie geloofden dat ik dood was.”

Ik liet de brief bijna vallen.

Waarom?

Waarom zou iemand willen dat wij dachten dat ons kind dood was?

De volgende zin maakte het nog erger.

“Papa wist dat ik leefde.”

Ik sprong op.

“Frank?”

De kamer draaide om me heen.

Mijn man had eenentwintig jaar lang naast mij gestaan als een gebroken vader die geloofde dat hij verantwoordelijk was voor onze dochters verdwijning.

Maar Catherine schreef dat hij wist dat ze leefde?

Dat kon niet.

Mijn handen trilden terwijl ik verder las.

“Hij heeft geprobeerd me terug te krijgen.”

“Hij heeft me één keer gezien toen ik negen was.”

Ik sloeg mijn hand voor mijn mond.

“Negen…”

Ik dacht terug aan die jaren.

Aan Frank die soms dagenlang verdween.

Aan telefoontjes waarover hij nooit wilde praten.

Aan de dozen documenten die hij na zijn dood had achtergelaten en die ik nooit had durven openen.

Catherine schreef……………

Lees verder op de volgende pagina.