Ik zette mijn kop koffie neer.

‘Wat wilde hij?’

‘Hij wil met me praten.’

‘Dat is goed.’

Toby schudde zijn hoofd.

‘Ik weet niet of ik dat wil.’

Ik wachtte.

‘Waarom niet?’

Hij keek naar zijn handen.

‘Omdat hij gisteren pas besefte wat ik al jaren voelde.’

Die woorden deden pijn.

‘Dat is niet jouw schuld.’

‘Ik weet het.’

Hij keek naar mij.

‘Maar ik weet ook niet of ik hem zomaar kan vergeven.’

Ik knikte.

‘Dat hoef je ook niet.’

Hij leek opgelucht.

‘Echt niet?’

‘Vergeving is geen verplichting……………

Lees verder op de volgende pagina.