Aller au contenu‘Kunnen jullie ons even alleen laten?’
De kamer werd stil.
Toen de deur dichtging, keek Claire naar me.
‘Vijf jongens.’
‘Ja.’
‘Vijf keer hoopte ik dat het deze keer anders zou zijn.’
Ik voelde mijn maag samentrekken.
‘Claire, ik dacht dat we hadden afgesproken dat—’
‘Nee.’
Ze schudde haar hoofd.
‘Je begrijpt het niet.’
Ze keek naar onze dochter.
‘Toen ik haar voor het eerst zag, voelde ik geen vreugde.’
Ik zei niets.
‘Ik voelde angst.’
Ik ging naast haar zitten.
‘Waarom?’
Claire begon te huilen.
‘Omdat ik eindelijk kreeg wat ik wilde.’
Ik fronste…………