Een paar minuten later moest ik gaan zitten.

Op het scherm zag ik Mike en Vivian in de auto.

Het was bijna elf uur ‘s avonds.

Ik verwachtte een gesprek, misschien een ruzie, of iets anders waaruit zou blijken dat mijn zorgen terecht waren.

Maar wat ik zag, had ik nooit kunnen voorspellen.

Mike reed niet naar de ijssalon.

Hij reed naar een klein parkeerterrein achter een buurthuis.

Vivian stapte uit.

Mike bleef in de auto zitten.

Ze liep naar een oudere vrouw die bij de ingang stond.

De vrouw gaf haar een grote papieren tas.

Daarna stapte Vivian weer in.

Ik zette de video op pauze…………….

Lees verder op de volgende pagina.