Evelyn keek naar de jongens.

Toen keek ze weer naar mij.

‘Je moeder heeft het je nooit verteld, hè?’

Mijn maag trok samen.

‘Wat heeft ze me niet verteld?’

Evelyn slikte.

‘Dat ik niet vrijwillig ben weggegaan.’

Ik voelde mijn hartslag versnellen.

‘Wat bedoel je?’

Ze keek om zich heen voordat ze antwoordde.

‘Kunnen we ergens heen waar niemand ons kan horen?’

Ik knikte.

We liepen naar een rustig gedeelte van de terminal.

De twee jongens liepen naast haar.

Ik kon mijn ogen nauwelijks van hen afhouden.

Eén van hen keek naar mij.

‘Mama?’

Evelyn kneep zacht in zijn hand………….

Lees verder op de volgende pagina.