“Dat gaat je niets aan.”

Daniel keek naar het kind.

“Hoe heet ze?”

Rebecca antwoordde niet.

Het meisje keek naar haar moeder en fluisterde:

“Mama, is dat papa?”

Daniel voelde alsof iemand hem in de borst had geslagen.

Rebecca sloot haar ogen.

“Emma, kom.”

Ze pakte haar hand en wilde verder lopen.

Daniel volgde hen.

Niet uit woede.

Niet uit trots.

Maar omdat één vraag door zijn hoofd bleef razen.

Had hij een dochter?

“Rebecca, alsjeblieft.”

Ze stopte.

Langzaam draaide ze zich om.

“Wat wil je?”

“Is zij mijn dochter?”

Rebecca keek hem minutenlang aan.

Toen zei ze:

“Je hebt vier jaar geleden gekozen om mij niet te geloven.”

Daniel kreeg nauwelijks lucht.

“Dat betekent niet…”

“Dat betekent precies dat……………

Lees verder op de volgende pagina.