Aller au contenu
Nu begreep ze eindelijk waarom.
De volgende ochtend werd Emily wakker door een diep dreunend geluid buiten.
Motoren.
Meerdere.
Ze stond langzaam op van het veldbed en keek verbaasd naar haar telefoon. 07:58.
Twee minuten later verlichtten felle koplampen de garage via de kleine zijramen.
Stemmen klonken buiten.
Streng. Professioneel.
De voordeur van het huis vloog open.
“Wat gebeurt hier?” hoorde ze haar moeder roepen.
Emily nam rustig haar koffer vast en liep naar buiten.
Zes zwarte militaire SUV’s stonden voor het huis opgesteld. Mannen in donkere tactische uniformen bewogen zich gecontroleerd over de oprit. Op hun jassen stond discreet een zilveren embleem.
TITAN AEROSPACE SECURITY.
De hele straat keek toe.
Buren verschenen achter gordijnen.
Haar vader stond verstijfd op de veranda in zijn badjas. Madison hield haar koffiekop zo strak vast dat haar hand trilde. Ethan probeerde belangrijk te kijken, maar zijn gezicht was lijkbleek geworden.
Een lange man met grijs haar stapte uit de voorste wagen.
“Mevrouw Carter?”
Emily knikte rustig………….