Ik keek naar Monica.
“Dit keer niet.”
Mijn schoonmoeder kruiste haar armen.
“Je maakt een probleem van niets.”
“Dan kun je me uitleggen waarom mijn vierjarige dochter elke keer huilt zodra ik haar hier wil achterlaten.”
Ze antwoordde niet.
Ik keek naar de tafel.
Daar lagen verschillende velletjes papier.
Mijn dochter herkende ze blijkbaar.
“Wat zijn dat?”
Mijn schoonmoeder probeerde de papieren weg te halen.
Ik pakte er één.
Mijn mond viel open.
Het waren tekeningen van Monica.
Maar bovenaan elke tekening had mijn schoonmoeder met pen woorden geschreven.
“Mama komt je niet halen.”
Op een andere:
“Je moet hier blijven.”
En op een derde:
“Als je huilt, wordt mama boos.”
Ik keek naar mijn schoonmoeder.
“Heb jij dit tegen haar gezegd?…………