Aller au contenu“Nee.”
Victoria begon nerveus te lachen.
“Dit is absurd. Ik kom hier regelmatig.”
“Dat weet ik,” zei de chef.
Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn.
“En daarom heb ik u herkend.”
Hij draaide het scherm naar ons toe.
Op het scherm stond een oude foto.
Een jonge vrouw stond voor hetzelfde restaurant.
Naast haar stond een klein meisje.
Mijn moeder legde haar hand voor haar mond.
“Dat is…”
Ze kon de zin niet afmaken.
Ik keek naar de foto.
“Wie is dat?”
Mijn moeder antwoordde nauwelijks hoorbaar:
“Mijn zus.”
De chef knikte.
“Uw zus heeft hier bijna twintig jaar geleden gewerkt.”
Ik keek verbaasd naar mijn moeder.
Ze had me nauwelijks iets verteld over haar zus.
De vrouw aan de andere tafel werd plotseling bleek.
“Dat heeft hier niets mee te maken…………