“Kun je alsjeblieft zes stoelen vooraan zetten?”

“Wat?” vroeg Margaret.

Ik glimlachte.

“Als jullie zo graag opvallen, wil ik jullie graag een ereplaats geven.”

De zaal begon te lachen.

Maar ik was nog niet klaar.

Ik keek naar de fotograaf.

“En maak straks alsjeblieft een groepsfoto van alle vrouwen in het wit.”

De fotograaf glimlachte.

“Dat doe ik.”

Margaret werd rood.

“Je denkt dat je grappig bent?”

“Nee,” antwoordde ik rustig. “Ik denk dat ik mijn huwelijk niet ga laten verpesten door iemand die probeert mijn dag over zichzelf te laten gaan.”

Daniel kwam naast me staan.

Hij pakte mijn hand.

“En ik wil dat iedereen weet dat zij mijn vrouw is.”

De zaal werd stil.

Margaret keek naar haar zoon.

“Daniel…”

Hij schudde zijn hoofd……………

Lees verder op de volgende pagina.