Daniel keek me aan alsof ik hem zojuist iets had verteld wat nergens op sloeg.

Emily verstijfde.

De kinderen stonden naast haar met hun kleine jassen nog aan.

Niemand zei iets.

Toen zette ik de taart langzaam op tafel.

‘Antwoord me.’

Daniel haalde diep adem.

‘Sarah, je begrijpt niet wat je hebt gezien.’

Ik lachte bitter.

‘Dat hoor ik steeds vaker.’

Emily deed een stap naar voren.

‘Sarah, alsjeblieft.’

‘Jij ook.’

Mijn stem brak……………

Lees verder op de volgende pagina.