Ik liet Victoria’s pols los.

Ze keek me aan alsof niemand haar ooit had durven tegenspreken.

‘Wie denk je dat je bent?’

Ik antwoordde rustig:

‘De moeder van de twee jongens die zojuist de hoogste score van de wedstrijd hebben behaald.’

Victoria lachte spottend.

‘Je denkt dat één medaille iets betekent?’

‘Voor hen betekent het veel.’

Ik keek naar het podium.

Leo en Ethan stonden naast elkaar met hun gouden medailles om hun nek.

De presentator begon hun prestaties op te sommen.

Perfecte scores.

Jarenlange voorbereiding.

Tientallen gewonnen wedstrijden.

Geen enkele voorkeursbehandeling.

Geen privécoach die hun fouten voor hen corrigeerde.

Gewoon talent, discipline en eindeloos oefenen.

Victoria schudde haar hoofd.

‘Dit kan niet kloppen………………

Lees verder op de volgende pagina.