Al die dagen had hij geweten dat ik naast hem zat.

Hij had mijn stem gehoord.

Mijn verhalen over mijn moeder.

Mijn angst.

Mijn woede.

En misschien zelfs mijn plannen.

Ik keek naar de deur.

Daarna fluisterde ik:

‘Ik denk dat iemand je bewusteloos houdt.’

Zijn hartslag veranderde onmiddellijk.

‘Klopt dat?’

Eén keer knijpen.

Mijn adem stokte.

‘Is het Whitfield?’

Twee korte bewegingen.

Ik begreep het niet.

‘Nee?’

Zijn vingers ontspanden.

Toen kneep hij opnieuw.

‘Is er iemand anders?’

Hij hield mijn pols langer vast.

Ik voelde mijn hart in mijn keel.

Plotseling bewoog zijn mond……

Lees verder op de volgende pagina.