Ik staarde naar het bericht van Madison terwijl de sneeuwvlokken langzaam op mijn voorruit smolten.

« Ga je gang. Houd je feestje. Wij komen ook. En dan zal iedereen eindelijk zien wat voor zus jij werkelijk bent. »

Vroeger zou ik in paniek zijn geraakt. Ik zou urenlang hebben nagedacht over hoe ik ruzie kon voorkomen. Ik zou me waarschijnlijk zelfs hebben verontschuldigd voor iets wat ik niet had gedaan.

Maar niet deze keer.

Ik startte de auto, reed naar huis en begon iedereen persoonlijk te bellen.

« Tante Rebecca, » zei ik, « het feest is niet geannuleerd. Mijn moeder heeft dat zonder mijn toestemming gezegd………………

Lees verder op de volgende pagina.