Mariana stond nog enkele seconden roerloos in de regen. De zilveren horloge voelde ijskoud aan in haar hand, maar haar gedachten brandden. Negen jaar lang had ze zonder vragen geloofd wat haar moeder, haar broer Danny en haar echtgenoot Alexander haar hadden verteld. Toch had de angst in Roberts ogen echt geleken. Dat was geen angst van een schuldige man, maar van iemand die jarenlang werd achtervolgd.

Toen ze thuiskwam, begroette Alexander haar met een bezorgde glimlach. Hij vroeg waarom ze zo laat was. Mariana antwoordde rustig dat ze vertraging had door de storm. Ze verborg de horloge diep in haar tas en probeerde haar emoties niet te tonen. Die nacht sliep ze nauwelijks. Roberts woorden bleven door haar hoofd gaan: « Controleer zijn kluis……

.Lees verder op de volgende pagina.