Aller au contenuDe volgende ochtend belde mijn moeder me huilend op.
« Daan… alsjeblieft, neem op. »
Ik aarzelde even voordat ik antwoordde.
« Ja? »
Aan de andere kant van de lijn hoorde ik alleen gesnik.
« Het spijt me, » zei ze uiteindelijk. « Ik heb de hele nacht niet geslapen. »
Ik keek naar Emma, die samen met Lily rustig aan het ontbijten was. De rode plek op haar wang was bijna verdwenen, maar de pijn in haar ogen niet.
« Waarom bel je? » vroeg ik kalm.
« Omdat ik besef dat ik veel te ver ben gegaan. »
« Dat besef kwam pas nadat wij vertrokken waren. »
Ze zweeg.
« Ik wil dat jullie terugkomen. »
« Nee. »
Opnieuw viel er een lange stilte.
« Is dit dan echt het einde? » fluisterde ze.
« Dat hangt niet van mij af, mam. »
Ik hing niet boos op. Ik wist alleen dat woorden op dat moment niets meer konden herstellen.
Die middag kreeg ik een bericht van mijn broer Mark.
« Mama heeft sinds jullie weg zijn alleen maar gehuild. Misschien kun je haar nog een kans geven. »
Ik antwoordde kort.
« Een kans begint met verantwoordelijkheid nemen. »
Een uur later stond Vanessa onverwacht voor onze deur.
Emma wilde haar eigenlijk niet binnenlaten, maar ik besloot het gesprek aan te gaan.
Vanessa keek opvallend minder zelfverzekerd dan anders…………….