Aller au contenuBastiaan legde zijn hand rustig op mijn schouder en keek de menigte aan. Zijn kalme houding maakte meer indruk dan welk geschreeuw ook had kunnen doen. Niemand durfde nog iets te zeggen. Zelfs de ober die net champagne wilde bijschenken, bleef stokstijf staan.
« Ik geloof, » zei Bastiaan met een rustige stem, « dat mijn vrouw zojuist een excuus verdient. »
Mijn vader schraapte zijn keel en probeerde zijn zelfvertrouwen terug te vinden.
« Er is duidelijk sprake van een misverstand, » zei hij geforceerd lachend. « We maakten gewoon een grapje. Familie onder elkaar. »
Bastiaan keek hem zwijgend aan. De stilte duurde slechts enkele seconden, maar voelde als een eeuwigheid.
« Een grap? » vroeg hij uiteindelijk. « Ik zag hoe u uw eigen dochter in een fontein duwde terwijl tientallen mensen applaudisseerden. Dat noem ik geen grap. »
Niemand durfde mijn vader nog bij te vallen.
Mijn zus Fleur keek zenuwachtig naar haar gasten. De feestelijke sfeer was volledig verdwenen. Waar enkele minuten eerder nog gelachen werd, hoorde je nu alleen het ruisen van de bomen en het zachte klateren van de fontein.
Mijn moeder liep aarzelend een paar stappen naar voren.
« Laten we dit binnen bespreken, » stelde ze voor.
« Nee, » antwoordde ik rustig. « Jullie kozen ervoor om mij publiekelijk te vernederen. Dan mag de waarheid ook openbaar worden uitgesproken……….