Aller au contenuPhoebe legde haar telefoon langzaam neer. Voor het eerst in drie jaar voelde ze niet alleen verdriet, maar ook rust. Haar vader had niet gevraagd waarom ze belde. Hij had haar niet veroordeeld. Hij had alleen gezegd dat hij eraan kwam.
Buiten begon een zachte regen te vallen terwijl de lichten van de stad weerspiegelden op het natte asfalt.
Nog geen veertig minuten later stopte een zwarte limousine voor het landhuis. Niet één, maar drie auto’s reden de oprit op. Mevrouw Gladys keek verbaasd uit het raam.
« Mevrouw… er is bezoek. »
Phoebe liep naar beneden en opende zelf de deur.
Daar stond Raymond Harrell, haar vader. Zijn grijze haar was iets dunner geworden, maar zijn houding straalde nog steeds hetzelfde gezag uit. Achter hem stonden twee beveiligers en zijn persoonlijke assistente.
Zonder een woord te zeggen sloeg hij zijn armen om zijn dochter heen.
« Het spijt me, » fluisterde hij.
Phoebe schudde haar hoofd.
« Nee, pap. Ik dacht dat ik gelukkig kon worden door alles achter te laten. »
Raymond keek haar aandachtig aan.
« Je hebt liefde gekozen. Daar hoef je je nooit voor te schamen. »
Hij keek vervolgens rond in het enorme huis.
« Maar iemand anders heeft ervoor gekozen om jouw liefde als zwakte te zien. »
Phoebe vertelde hem rustig wat er de afgelopen jaren was gebeurd. Hoe Spencer haar steeds meer buitensloot, hoe hij haar ontmoedigde om contact met haar familie te houden en hoe hij haar telkens liet geloven dat ze nooit goed genoeg was.
Raymond luisterde zonder haar één keer te onderbreken.
Toen ze klaar was, zei hij slechts:
« Kom met me mee. »
Ondertussen was het jaarlijkse Apex Group Gala in volle gang.
Kristallen kroonluchters verlichtten de enorme balzaal.
Investeerders, ondernemers en bestuurders praatten met elkaar onder het genot van champagne.
Spencer voelde zich belangrijk.
Paisley glimlachte trots terwijl ze zich aan zijn arm vasthield.
« Zie je? » zei ze zacht. « Iedereen kijkt naar ons. »
Spencer glimlachte tevreden.
Totdat de deuren van de zaal opnieuw opengingen……………….