Andrew bleef volledig verstijfd zitten terwijl Lauren rustig naast zijn stoel bleef staan.

Chloe werd langzaam wakker tegen zijn borst en glimlachte eerst slaperig.

Tot ze Lauren zag.

De glimlach verdween onmiddellijk.

“Lauren…” fluisterde Andrew hees.

Maar Lauren keek hem alleen maar aan met een kalmte die gevaarlijker was dan woede ooit kon zijn.

Acht jaar huwelijk.

Acht jaar loyaliteit.

En hij had haar niet eens genoeg gerespecteerd om voorzichtig te liegen.

“Ze lijkt inderdaad jong,” zei Lauren zacht tegen de stewardess. “Maar blijkbaar is dat tegenwoordig zijn type.”

De stewardess verstijfde ongemakkelijk.

Chloe schoot onmiddellijk recht uit Andrews armen alsof ze plots verbrand was.

“Dit is niet wat het lijkt,” stamelde ze.

Lauren glimlachte klein.

Dat zinnetje.

Altijd datzelfde zielige zinnetje……..

Lees verder op de volgende pagina.