Die stilte duurde maar een paar seconden, maar voor Hector voelde het waarschijnlijk als een hele rechtszaak.

Samuel opende de map langzaam. Niet dramatisch. Niet alsof hij een film speelde. Gewoon met de kalmte van iemand die wist dat de waarheid geen haast had.

“Uw Edele,” zei hij terwijl hij enkele documenten naar voren schoof, “deze bankoverschrijvingen zijn uitgevoerd vanaf rekeningen die wettelijk eigendom zijn van mevrouw Rivera. Daarnaast hebben we rapporten van een forensisch handschriftexpert.”

Hector slikte zichtbaar.

Tania keek plotseling niet meer zelfverzekerd. Ze staarde naar haar handen.

Samuel draaide zich naar mij.

“Wilt u deze handtekening bekijken?”

De deurwaarder bracht het papier naar me toe.

Mijn handen trilden terwijl ik keek.

Mijn naam stond onderaan.

Sophia Isabella Rivera.

Maar het was niet mijn handschrift.

De S was anders. De R liep te ver naar beneden. Zelfs de manier waarop de letters verbonden waren voelde vreemd.

“Dat is niet mijn handtekening,” zei ik.

Samuel knikte.

“Onze expert bevestigt dat de documenten vervalst zijn.”

De rechter keek naar Hector.

“Bent u zich bewust van deze vervalste documenten, meneer Rivera?”

Hector schraapte zijn keel.

“Mijn vrouw was emotioneel na het overlijden van haar moeder. Ze heeft veel papieren ondertekend. Misschien herinnert ze zich het niet.”

Mijn bloed kookte……….

Lees verder op de volgende pagina.