De woorden hingen zwaar in de kamer.

“Dit huis staat op mijn naam.”

Niemand bewoog.

Toen lachte Beatrice kort, kil.

“Ach, juridisch misschien,” zei ze. “Maar in de praktijk is dit het huis van mijn zoon.”

Ik keek haar aan.

Rustig.

“Dat dacht u,” zei ik.

Jared schoof ongemakkelijk in zijn stoel.

“Clara… doe niet moeilijk,” mompelde hij. “We proberen dit netjes te regelen.”

“Netjes?” herhaalde ik.

Mijn stem bleef zacht.

Dat maakte het erger voor hen.

Ik pakte mijn telefoon uit mijn tas.

Tikte één nummer aan.

Zette hem op luidspreker.

Na twee keer overgaan werd er opgenomen.

“Met García & Asociados.”

“Goedemiddag,” zei ik. “Dit is Clara Miller. Kunt u bevestigen wat u mij vorige week heeft gestuurd?”

Een korte pauze.

“Ja, mevrouw,” klonk het professioneel. “De eigendomstitel van uw woning is exclusief op uw naam geregistreerd. Daarnaast hebben wij de documenten voorbereid voor een formele ontruiming indien nodig.”

De kamer werd stil.

Doodstil.

Beatrice’s gezicht verstrakte.

“Ontruiming?” herhaalde ze.

Ik knikte langzaam.

“Ja,” zei ik. “Voor iedereen die hier zonder mijn toestemming woont.”

Mijn blik gleed naar Jared………..

Lees verder op de volgende pagina.