Voor het eerst in drie jaar zag ik iets breken in Daniels gezicht.

Geen woede. Geen arrogantie.

Angst.

“Wat heeft ze gedaan?” siste hij, terwijl hij opsprong en naar de gang liep.

Maar het was al te laat.

Lily stond nog bij de telefoon, klein, trillend… maar rechtop. Haar hand hield de hoorn vast alsof het haar enige houvast was in de wereld.

“Blijf daar!” riep Daniel.

Zijn stem was hard, scherp genoeg om een kind te laten verstijven.

Maar Lily keek hem aan.

En bewoog niet.

Ik voelde een golf van iets onverwachts door me heen gaan, ondanks de pijn die als vuur door mijn been trok.

Trots.

Daniel rukte de telefoon uit haar hand.

“Hallo?” beet hij in de hoorn. “Wie dit ook is—”

Hij stopte.

Zijn gezicht verloor kleur.

Aan de andere kant van de lijn was geen paniek. Geen verwarring.

Alleen een rustige, ijskoude stem.

“Dit is haar vader,” klonk het. “Ik ben al onderweg. En ik heb de politie gebeld.”

Een stilte viel als een klap in de kamer.

Daniel slikte. “Dat is nergens voor nodig. Het is een misverstand—”

“Blijf waar je bent,” onderbrak de stem hem. “Raak mijn dochter niet meer aan.”

De lijn werd verbroken.

Daniel staarde naar de telefoon alsof die hem zojuist had verraden.

Toen draaide hij zich langzaam om.

Zijn blik gleed van Lily… naar mij… naar Patricia.

Voor het eerst leek hij niet zeker van zichzelf.

“Je hebt een grote fout gemaakt,” zei hij, maar zijn stem miste overtuiging.

Patricia zette haar glas neer, iets harder dan normaal…………..

Lees verder op de volgende pagina.