De zaal bleef muisstil.

Je kon het moment bijna horen breken.

Éléonore’s glimlach verdween alsof iemand het licht had uitgedaan. Haar hand, nog half in de lucht, trilde licht.

Antoine keek van mij naar de directeur… en weer terug. Zijn gezicht verloor elke kleur.

— “P-PDG…?” stamelde hij.

Ik stond langzaam op.

Het water droop nog steeds van mijn haar op de marmeren vloer, maar mijn houding was recht. Rustig. Onaantastbaar.

— “Ja,” zei ik zacht. “Dat woord ken je blijkbaar niet zo goed, Antoine.”

De directeur bleef licht gebogen staan, wachtend op mijn reactie. De beveiliging achter hem keek strak voor zich uit, maar hun aanwezigheid sprak boekdelen.

Éléonore lachte nerveus.

— “Dit is belachelijk,” zei ze scherp. “Dit… dit moet een misverstand zijn.”

Ik draaide me naar haar toe.

— “Nee,” antwoordde ik. “Het enige misverstand hier… is dat jij dacht dat macht altijd luid en opzichtig moet zijn.”

Ze deed een stap achteruit.

Voor het eerst.

Antoine probeerde iets te zeggen, maar zijn stem brak.

— “Camille… waarom heb je dit nooit—”

Ik onderbrak hem.

— “Omdat ik wilde weten of je van míj hield… of van wat ik bezit.”

Stilte……………

Lees verder op de volgende pagina.