Valeria verstijfde.

Die stem… het was onmogelijk dat ze zich vergiste.

Langzaam tilde ze haar hoofd op, haar adem onregelmatig door de pijn die door haar lichaam trok.

“Mateo…?” fluisterde ze.

De man knielde zonder aarzeling naast haar, ongeacht de chaos, het lawaai van de regen, of de nieuwsgierige blikken van de mensen in de bus.

Mateo Rivas.

De enige persoon uit haar verleden die ze volledig had moeten achterlaten toen ze met Santiago trouwde.

Niet omdat ze dat wilde.

Maar omdat Santiago het had geëist.

“Je moet met me meekomen, nu,” zei Mateo kalm, maar met een ondertoon die geen tegenspraak toeliet.

Nog een wee trok door haar lichaam. Valeria kromp ineen en greep zijn arm vast.

“Ik… ik kan niet… hij wacht in het ziekenhuis… hij gaat mijn kinderen afpakken…”

Mateo’s blik werd donker.

“Niet zolang ik hier ben.”

Hij draaide zich om naar de mensen om hen heen.

“We hebben ruimte nodig. Ze moet liggen.”

De oudere vrouw die haar had geholpen knikte meteen en begon anderen opzij te duwen.

Binnen enkele seconden was er plaats gemaakt.

De buschauffeur riep dat de ambulance vastzat in het verkeer.

Mateo aarzelde geen moment. Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn en sprak kort, snel, en met autoriteit.

“Zorg dat mijn auto hier binnen drie minuten is. Nee, geen excuses.”

Hij verbrak de verbinding en keek terug naar Valeria.

“Blijf bij me. Kijk naar mij, niet naar de pijn.”

Maar de pijn was te groot.

Ze kneep haar ogen dicht, tranen vermengd met regenwater dat via de openstaande deur naar binnen waaide.

“Hij heeft alles afgepakt… mijn geld… mijn huis… en nu wil hij ook mijn kinderen…”

Mateo’s stem werd zachter, maar steviger.

“Luister goed naar me. Santiago denkt dat hij alles controleert. Dat doet hij niet meer.”

“Je begrijpt het niet…” fluisterde ze. “Hij heeft advocaten… dokters… hij gaat zeggen dat ik instabiel ben…”

Mateo boog iets dichter naar haar toe.

“Dan heeft hij de verkeerde tegenstander gekozen.”

Buiten klonk plotseling het geluid van een auto die hard remde.

De deuren van de bus gingen open en twee mannen in nette pakken stapten naar binnen.

“Señor Rivas,” zei één van hen kort……………

Lees verder op de volgende pagina.