De voordeur van mijn buurman ging open.

Ik verstijfde.

Het geluid van zijn voetstappen klonk langzaam over het tuinpad.

De twee meisjes kropen dieper tegen elkaar aan.

“Niet zeggen,” fluisterde de oudste. “Alsjeblieft.”

Ik wist niet wat ik moest doen.

Er was geen tijd om na te denken.

Ik liet het deksel van de vuilnisbak zakken en ging er recht voor staan, alsof ik daar toevallig stond.

Een paar seconden later verscheen mijn nieuwe buurman.

Hij was een lange man met donker haar en een gezicht waarop geen enkele emotie te lezen was.

“Goedemorgen,” zei hij.

Ik dwong mezelf te glimlachen.

“Goedemorgen.”

Zijn ogen gingen meteen naar mijn vuilnisbak.

Mijn hart bonsde.

“Heb je toevallig twee kleine meisjes gezien?” vroeg hij.

Ik slikte.

“Nee.”

Hij keek me een paar seconden zwijgend aan.

Toen glimlachte hij.

“Dat is vreemd. Ze zijn uit huis verdwenen.”

Achter me hoorde ik een heel zacht gesnik.

Ik deed alsof ik niets hoorde…………

Lees verder op de volgende pagina.