Aller au contenuToen zondag dichterbij kwam, stuurde Angelina zoals gewoonlijk een bericht.
« We komen rond één uur. Maak je die lekkere stoofpot weer? En vergeet de champignons niet! »
Varvara las het bericht meerdere keren. Daarna legde ze haar telefoon neer zonder te antwoorden.
Rond één uur ging de deurbel.
Denis stond al op om open te doen, maar Varvara was hem voor.
Angelina glimlachte breed.
« Daar zijn we! »
Naast haar stond Konstantin met twee lege boodschappentassen in zijn hand.
Varvara bleef in de deuropening staan.
« Sorry, vandaag ontvangen we geen bezoek. »
Angelina lachte.
« Grappig. »
« Ik maak geen grap. »
De glimlach verdween langzaam van Angelina’s gezicht.
« Hoe bedoel je? »
« Ik heb vandaag geen lunch voorbereid. We hadden geen afspraak. »
Denis kwam achter Varvara staan.
« Laat ze toch binnen. »
Varvara draaide zich naar hem om.
« Heb jij gevraagd of ik gasten wilde ontvangen? »
Hij zweeg.
Angelina zuchtte overdreven.
« Het is toch familie. »
« Juist daarom verwacht ik respect. »
Een ongemakkelijke stilte volgde.
Konstantin keek van de een naar de ander, zichtbaar ongemakkelijk.
« Misschien gaan we beter weer naar huis, » mompelde hij.
Angelina wierp hem een boze blik toe.
« Ben je gek geworden? »
Maar Varvara bleef vriendelijk.
« Ik heb niets tegen jullie. Ik wil alleen dat mijn huis niet langer als vanzelfsprekend wordt beschouwd. »
Angelina snoof.
« Je bent veranderd. »
« Misschien, » antwoordde Varvara. « Of misschien durf ik eindelijk eerlijk te zijn. »
Zonder nog iets te zeggen draaide Angelina zich om en liep kwaad weg. Konstantin mompelde een kort afscheid en volgde haar.
Denis sloot de deur met een harde klap.
« Moest dat nou echt? »
« Ja. »
« Mijn familie zal dit nooit vergeten. »
Varvara keek hem rustig aan.
« En ik zal nooit vergeten dat jij jarenlang niets zei terwijl mijn spullen zomaar werden weggegeven. »
Denis liep boos naar de keuken.
De rest van de middag spraken ze nauwelijks met elkaar………..