Zijn dure maatpakken waren verdwenen. De man die ooit obsessief bezig was geweest met perfectie droeg nu een eenvoudige grijze jas die zichtbaar versleten was aan de mouwen. De arrogantie in zijn ogen had plaatsgemaakt voor vermoeidheid.

“Claire…?” bracht hij uiteindelijk uit.

Ze knikte beleefd.

“Meneer Vasseur. Gaat u zitten.”

Hij bleef nog even staan alsof zijn hersenen moeite hadden om de situatie te begrijpen.

Dit was haar bedrijf.

Zij zat achter het grote directiebureau.

Zij had de controle.

Langzaam ging hij zitten.

Er viel een zware stilte.

Adrien keek om zich heen naar het elegante kantoor, de prijzen aan de muur en het bedrijfslogo achter haar stoel.

“Ik wist niet dat dit jouw onderneming was,” zei hij schor.

Claire sloot rustig het dossier voor zich.

“Dat klopt,” antwoordde ze. “Je hebt destijds nooit echt gevraagd waarmee mijn familie zich bezighield.”

Hij slikte zichtbaar.

Voor het eerst sinds jaren zag ze twijfel in zijn blik.

“Ik… eh… ik had dat niet verwacht.”

Claire glimlachte lichtjes, zonder spot.

“Het leven verrast ons soms.”

Adrien keek naar zijn handen.

“Je ziet er goed uit,” mompelde hij.

“Dank je.”

Hij knikte langzaam, alsof hij moeite had met haar kalmte.

Misschien had hij verwacht dat ze boos zou zijn. Bitter. Emotioneel.

Maar Claire was allang niet meer dezelfde vrouw die huilend op die stenen bank bij de rechtbank had gezeten.

“Hoe gaat het met Lucas?” vroeg hij voorzichtig.

Daar was het dan.

Na jaren stilte.

Claire keek hem enkele seconden aan voordat ze antwoord gaf.

“Hij doet het uitstekend. Hij houdt van wetenschap en wil later ingenieur worden.”

Een korte glimlach verscheen op Adrien’s gezicht.

“Dat klinkt als jouw vader.”

“Ja,” zei Claire zacht. “Dat doet het inderdaad.”

Opnieuw viel er stilte.

Toen haalde Adrien diep adem.

“Ik moet eerlijk zijn,” zei hij. “Mijn situatie is niet goed. Nadat het bedrijf van Sandra en mij failliet ging… veranderde alles………….

Lees verder op de volgende pagina.