Ik hield haar hand vast terwijl ze naar de operatiekamer werd gereden.

Camille zei niets meer.

Maar haar vingers knepen de mijne nog één keer samen, alsof ze wilde zeggen: blijf hier.

“Altijd,” fluisterde ik.

Toen verdwenen de deuren.

—

De wachtruimte voelde eindeloos.

De klok tikte te luid.

Elke minuut leek een uur.

Ik zat daar alleen.

Met mijn gedachten.

Met schuldgevoel.

Met woede.

Vooral woede.

—

Ik dacht aan Marc.

Aan zijn stem.

“Ze overdrijft.”

“Verspil geen geld.”

Mijn handen balden zich tot vuisten.

Onze dochter lag nu op een operatietafel… terwijl hij haar pijn had weggewuifd alsof het niets was.

—

Na wat uren leek — misschien waren het er maar twee — kwam de chirurg eindelijk naar buiten.

Zijn masker hing los rond zijn hals.

Zijn ogen zochten de mijne.

Ik stond meteen op.

“Dokter?”

Hij knikte langzaam.

“De operatie is goed verlopen.”

Mijn knieën werden slap.

Ik moest me aan de stoel vastgrijpen.

“Ze is stabiel,” ging hij verder. “We hebben de tumor volledig kunnen verwijderen.”

Tranen stroomden over mijn gezicht.

“Was het… kwaadaardig?” vroeg ik met een gebroken stem.

Hij schudde zijn hoofd.

“Het lijkt goedaardig. Maar het was groot. En het had complicaties kunnen geven als u langer had gewacht.”

—

Die woorden bleven hangen………..

Lees verder op de volgende pagina.