Aller au contenuIk liep recht op haar af.
Mijn sleep schuurde over de stenen vloer.
Mijn hakken klikten zo hard dat meerdere medewerkers stopten met bewegen.
Rebeca glimlachte alsof ze mij een gunst had gedaan.
“Valeria,” zei ze koel, “je hoort nu in de bruidskamer te zijn. Straks zien de gasten je—”
“Waarom,” onderbrak ik haar, “zitten mijn ouders niet aan de hoofdtafel?”
De weddingplanner verstijfde.
Rebeca keek niet eens beschaamd.
Ze haalde slechts haar schouders op.
“Lieverd, het is niets persoonlijks. We moesten de tafel logisch indelen. Emiliano’s familie heeft nu eenmaal meer sociale verplichtingen, meer status—”
“Meer status?” herhaalde ik.
Ze glimlachte flinterdun.
“Je ouders zijn lieve mensen, echt waar. Maar laten we eerlijk zijn…”
Ze wierp een blik op mijn vader in zijn pak.
“Ze zien er een beetje misplaatst uit in deze omgeving.”
Mijn moeder kromp zichtbaar in elkaar.
Dat was het moment waarop er iets in mij stil werd.
Niet boos.
Niet hysterisch.
Alleen… helder.
“Heb je Emiliano hierover gesproken?” vroeg ik.
“Uiteraard,” zei ze.
“Hij begrijpt hoe belangrijk presentatie is.”
Mijn maag draaide om.
Ik draaide me om en liep direct naar de tuin waar Emiliano met zijn getuigen stond te lachen, champagne in de hand.
Hij glimlachte toen hij me zag.
“Babe—”
“Heb jij mijn ouders van de hoofdtafel gehaald?”
Zijn glimlach stierf.
Hij keek kort naar zijn vrienden.
Toen naar mij.
“Vale, niet nu—”
“Ja of nee?”
Hij zuchtte alsof ík onredelijk was.
“Mijn moeder vond dat het beter zou staan. Haar familie verwacht bepaalde etiquette. Je ouders begrijpen dat heus wel…………..