Histoire 22 22 24

De chauffeur hielp me instappen. Hij vroeg of het ging.

Ik zei ja.

Want dat leer je zeggen.

Zelfs als het niet waar is.

Thuis deed ik de deur dicht, nam mijn medicijnen en liet me voorzichtig op de bank zakken.

Ik lag daar… starend naar het plafond.

Heel lang.

Toen pakte ik mijn telefoon.

En belde de bank.

Mijn levensverzekering had maar één begunstigde.

Mijn zus.

Drie dagen later, toen Tessa op haar afspraak verscheen—

was haar naam verdwenen uit alles wat ik bezat.