Aller au contenuDamien droeg een zwart pak.
Wendy stond naast hem.
Ze speelde haar rol perfect.
Toen de ceremonie bijna voorbij was, stapte Damien naar voren.
Hij keek naar het publiek en zuchtte diep.
« Vandaag nemen we afscheid van een bijzondere vrouw, » zei hij.
Sommige aanwezigen pinkten een traan weg.
Damien vervolgde:
« Zij en onze baby zijn voor altijd verdwenen, maar hun herinnering zal blijven voortleven. »
Wendy kneep zachtjes in zijn hand.
Op dat moment gingen achter in de kathedraal langzaam de deuren open.
Eerst hoorde men alleen het geluid van voetstappen.
Daarna draaiden mensen zich om.
Eén voor één.
Een fluistering ging door de zaal.
Damien fronste.
Wendy verstijfde.
Toen zagen ze haar.
Eloise.
Levend.
Ze liep langzaam naar voren.
De littekens op haar gezicht waren zichtbaar, maar haar houding was sterker dan ooit.
Naast haar liep Harris Campbell.
De miljardair en eigenaar van het verzekeringsbedrijf was voor vrijwel iedereen herkenbaar.
Volledige stilte vulde de ruimte.
Damien werd bleek.
« Dat is onmogelijk, » fluisterde hij.
Eloise bleef voor hem staan.
Geen woede.
Geen geschreeuw.
Alleen kalmte.
« Hallo, Damien. »
Zijn mond ging open, maar er kwamen geen woorden uit.
De aanwezige journalisten begonnen onmiddellijk foto’s te maken.
Flitsen verlichtten de kathedraal.
Harris stapte naar voren……………