« Ze wist het al na jullie eerste ontmoeting, » zei ze. « Maar ze vroeg mij om niets te zeggen. »
Ik keek weer naar de brief.
« Een moeder vergeet haar kind nooit. Zelfs niet wanneer haar geheugen haar soms in de steek laat. Ik wist dat mijn echte zoon iemand anders had gestuurd. Toch koos jij ervoor om te blijven. »
Mijn ogen vulden zich met tranen.
« De eerste weken kwam je voor het geld. Dat zag ik aan je ogen. Maar daarna veranderde er iets. Je bracht bloemen mee zonder dat iemand je ervoor betaalde. Je luisterde naar mijn verhalen, zelfs wanneer ik ze voor de honderdste keer vertelde. Je hield mijn hand vast wanneer ik bang was. Dat doet geen acteur. »
Ik kon de woorden nauwelijks nog lezen.
« Mijn echte zoon gaf je geld om zijn schuldgevoel te verbergen. Jij gaf mij tijd, warmte en aandacht. Dat zijn de kostbaarste geschenken die iemand kan ontvangen. »
Ik liet de brief zakken.
De directrice schoof een klein houten doosje naar mij toe.
« Ook dit heeft ze voor jou achtergelaten. »
In het doosje lag een oude zilveren zakhorloge en een kleine sleutel.
« Waar is die sleutel voor? » vroeg ik.
« Lees verder. »
Ik haalde diep adem.
« De sleutel opent mijn kluisje bij de bank. Daar ligt geen groot fortuin. Ik ben nooit rijk geweest. Maar alles wat ik nog bezit, wil ik nalaten aan degene die mij op het einde van mijn leven echte liefde heeft gegeven. »
Ik schudde onmiddellijk mijn hoofd.
« Dat kan ik niet aannemen. »
De directrice keek mij ernstig aan…….

Lees verder op de volgende pagina.