Recht naar Frank.
“Leg het wapen neer.”
Frank keek rond.
Niemand stond nog aan zijn kant.
Zelfs Kyle was achteruit gestapt.
Langzaam liet Frank het pistool op de grond zakken.
Een agent pakte het onmiddellijk op.
Een andere kwam naar mij toe en verwijderde voorzichtig de handboeien.
“Generaal,” zei hij respectvol.
Ik knikte.
“Dank u.”
Frank staarde.
Hij keek naar de agent.
Toen naar mij.
Toen weer naar de agent.
“Generaal?” herhaalde hij.
Niemand antwoordde.
Dat was antwoord genoeg.
De kleur verdween uit zijn gezicht.
“Dit kan niet,” mompelde hij.
Ik stond rustig op.
Mijn lip bloedde nog steeds.
Mijn uniform zat onder het stof.
Maar ik voelde geen woede.
Alleen vermoeidheid.
Een van de federale medewerkers gaf mij mijn telefoon terug.
“Het Pentagon wacht nog steeds op de lijn, generaal.”
Ik nam de telefoon aan.
“Voss hier.”
“Gaat alles goed?” vroeg de stem.
“Ja, meneer.”
“Hebt u medische hulp nodig?”
Ik keek naar Frank.
“Nee. Dat zal niet nodig zijn.”
“Begrepen. We spreken elkaar straks.”
De verbinding werd verbroken.
De stilte die volgde was bijna ongemakkelijk.
Frank keek naar de vloer.
“Waarom heb je nooit gezegd wie je werkelijk was?”
Ik moest bijna lachen.
“Dat heb ik honderden keren gedaan.”
Hij keek op………….

Lees verder op de volgende pagina.