Jarenlang had hij Vivian gezien als elegant, verstandig en sterk. Zij was degene die elk familieprobleem oploste, degene die altijd wist wat ze moest zeggen tijdens moeilijke momenten.

Maar nu zag hij iets anders.

Hij zag geen bezorgde moeder.

Hij zag iemand die volledig onbewogen bleef terwijl zijn uitgeputte vrouw nauwelijks rechtop kon zitten.

Claire hield zich nog steeds vast aan het kastje. Haar handen trilden licht.

« Miles heeft bijna de hele middag gehuild, » fluisterde ze. « Ik probeerde hem te voeden… maar ik voelde me zo duizelig… »

Nolan voelde een koude spanning door zijn lichaam trekken.

Hij keek naar het aanrecht.

Geen bord eten.

Geen waterglas naast Claire.

Geen teken dat iemand werkelijk voor haar had gezorgd.

Vivian sloeg haar armen over elkaar.

« Ze moet leren omgaan met het moederschap, » zei ze kortaf. « Toen ik jong was, klaagden vrouwen niet over vermoeidheid. »

Nolan zei niets.

Hij hielp Claire voorzichtig overeind en bracht haar naar de bank.

Daarna pakte hij een glas water en maakte iets eenvoudigs klaar om te eten.

Claire at langzaam alsof ze zich pas op dat moment herinnerde hoe honger voelde.

Dat brak iets in hem.

Want Claire was altijd degene geweest die voor iedereen zorgde.

Altijd lachend.

Altijd vriendelijk.

En nu zag ze eruit alsof ze al dagen nauwelijks had geslapen.

Die nacht, nadat Claire eindelijk met de baby in slaap was gevallen, bleef Nolan wakker.

Iets voelde verkeerd.

Heel verkeerd……………..

Lees verder op de volgende pagina.