Aller au contenuDe onderzoeker keek hem rustig aan.
« Nee. Maar camerabeelden misschien wel. »
Hij legde een kleine harde schijf op tafel.
« In de afgelopen weken zijn beveiligingsbeelden veiliggesteld van meerdere camera’s rondom het terrein. Daarop is te zien hoe meneer Hale herhaaldelijk zonder medische noodzaak werd geïsoleerd, terwijl bezoekers werden geweigerd. »
Vivian keek zichtbaar geschrokken.
« Dat is onmogelijk. »
« Niet helemaal, » antwoordde Isabella. « Een oud personeelslid had nog steeds toegang tot de back-upserver. »
Een agent vroeg onmiddellijk of de beelden bekeken mochten worden.
Enkele minuten later speelde een van de onderzoekers de eerste fragmenten af.
Niemand sprak.
Op het scherm was te zien hoe Richard vroeg om zijn medicijnen, terwijl Vivian hem vertelde dat hij die pas zou krijgen als hij « meewerkte ». Op een ander fragment probeerde Marcus documenten voor zijn vader neer te leggen terwijl deze duidelijk aangaf eerst een advocaat te willen spreken.
De agenten wisselden een betekenisvolle blik.
« Mevrouw, » zei de oudste agent tegen Vivian, « kunt u uitleggen wat wij hier zien? »
Vivian aarzelde.
« Dat… dat is uit zijn context gehaald. »
Richard keek langzaam naar zijn dochter.
« Ik dacht dat niemand mij nog zou geloven. »
Isabella kneep zacht in zijn hand.
« Ik ben thuis, pap. »
De spanning in de kamer veranderde volledig.
Waar Vivian enkele minuten eerder nog zelfverzekerd had geleken, begon ze nu nerveus heen en weer te lopen.
Marcus probeerde de situatie te redden.
« Mijn moeder heeft alleen voor hem gezorgd. »
« Dat zullen de bevoegde instanties onderzoeken, » antwoordde de agent.
Op dat moment arriveerden ook twee advocaten die Isabella vooraf had gevraagd stand-by te blijven.
Een van hen opende een verzegelde envelop.
« Dit betreft een familiestichting die jaren geleden is opgesteld door de overleden mevrouw Hale, » zei hij……………..