alsof er glasscherven onder mijn huid zaten.

Ik sloot even mijn ogen, probeerde de misselijkheid weg te drukken en keek toen weer naar agent Ramirez.

“Die hypotheekpapieren…” fluisterde ik. “Dat was niet de eerste keer dat ze mijn gegevens gebruikten.”

De kamer werd stil.

Mijn moeder begon meteen haar hoofd te schudden.

“Lieverd, nee—” zei ze zenuwachtig.

“Niet liegen,” onderbrak ik haar zwak. “Niet meer.”

Mijn vader draaide zijn gezicht weg.

Dat was genoeg antwoord.

Agent Ramirez rechtte haar rug langzaam.

“Gebruikten zij uw identiteit zonder toestemming?”

Ik knikte voorzichtig.

“Vorige maand kreeg ik meldingen van kredietaanvragen die ik nooit heb gedaan. Nieuwe creditcards. Een persoonlijke lening. Eerst dacht ik dat het een fout was…”

Ik keek naar mijn moeder.

“Tot ik mama mijn post zag openen.”

Haar gezicht verloor meteen kleur.

“Dat is niet waar!” riep Jillian plotseling vanaf de deuropening.

Iedereen draaide zich om.

Ze stond daar met haar armen strak over elkaar gevouwen, perfect haar, perfect make-up… alsof ze naar een brunch kwam in plaats van naar een ziekenhuis nadat haar man me bijna had vermoord………….

Lees verder op de volgende pagina.