Aller au contenuPatricia keek van Richard naar Valerie.
“Wacht…” zei Richard langzaam. “Wat betekent dat?”
Valerie lachte ineens zenuwachtig.
“O mijn God, Richard, doe niet zo dramatisch. Baby’s ontwikkelen zich toch verschillend?”
Maar de arts keek haar niet aan.
Hij keek naar Richard.
“Op basis van de metingen lijkt de zwangerschap meerdere weken verder gevorderd dan verwacht.”
Stilte.
Complete stilte.
Richard draaide zijn hoofd langzaam naar Valerie.
“Verder?”
Niemand bewoog.
Valerie slikte.
“Richard…”
“Verder?” herhaalde hij.
Zijn stem was nu anders.
Kouder.
Langzamer.
“Je zei dat je zwanger werd tijdens onze reis naar Miami.”
“Richard—”
“Je zei dat je zeker wist dat het van mij was.”
Edward keek ongemakkelijk weg.
Patricia’s mond viel open.
Grace begon langzaam achteruit te stappen alsof afstand haar kon beschermen tegen wat ze begon te begrijpen.
Valerie begon te huilen.
“Ik wilde het uitleggen—”
Richard stond abrupt op.
“Uitleggen?” siste hij. “Uitleggen wanneer? Nadat mijn huwelijk kapot was? Nadat mijn kinderen hun huis verloren? Nadat mijn familie een feestje gaf voor een baby die misschien niet eens van mij is?”
Zijn stem galmde door de kamer.
En op datzelfde moment ging zijn telefoon af.
Hij keek naar het scherm.
Ms. Wallace……………